Sərt, şüşə kimi təmiz və az qala kövrək bir su səsi. Bambukun nəm yaşıllığı armudun quru, turş şirəsi ilə toqquşaraq otağa bumbuz, oksigenli bir dalğa yayır. Bu fərahlıq yapışqan deyil; o, səhər şehi ilə yuyulmuş, dərini kəsən və dərhal şəffaflaşan amansız bir təmizlikdir. Məkan sürətlə genişlənir. Xətlər o qədər itidir ki, toxunanda cızacaqmış kimi hiss olunur.
Çayın büzücü, yaşıl səsi və şanagüllənin su kimi aydın ləçəkləri fəzanı daha da rəngsizləşdirir. Qara qarağat qönçələrinin zəif, turş cızığı bu şəffaf suyun içində sürətlə yoxa çıxır. Çiçəksilik heç bir pudra və ya nektar yaratmır; o, sadəcə axan suyun səthində qırılan işıq kimidir. Hava dərindən sərin qalır, nəfəs yüngülləşir. Mühit tamamilə steril və aydındır.
Qvayak ağacının tünd qatranlı səsi palıd mamırının nəm torpaqlığı ilə birləşsə də, bu şəffaf suyu heç vaxt isitmir. Müşkün pambıq kimi təmiz toxuması kompozisiyanı dərinin üzərində dondurur. Sonda havada yalnız nəm çay yarpaqlarının, buzlu suyun və quru mamırın sərin izi qalır. Və dərhal, heç bir iz buraxmadan buxarlanıb yoxa çıxır.
