Səssiz, donuq və dərindən quru bir başlanğıc. Havada hər hansı bir kəskin sitrus və ya şirəli meyvə yoxdur; ilk andan etibarən fəzanı tozlu, yonulmuş ağac və zəif bir tüstü dumanı sarır. Bu quru toxuma insanı dərhal ləngidir. Oksigen bol deyil, amma ağır da deyil; daha çox boş və statik bir otağın quru havasını xatırladır. İşıq azdır. Xətlər isə qeyri-müəyyəndir.
Qatranların yavaş-yavaş yanan səsi quru ləçəklərlə qarışır. Heç bir çiçəyin nəm nektarı hiss olunmur, yalnız kağız kimi nazik, toxunanda qırılan qurumuş bitkilərin xırtıltısı var. Dərinin səthində isti, lakin sürtünməli bir toxuma yaranır. Bu tündlük qışqırmır, sadəcə dərinin məsamələrinə hoparaq fəzanı öz içinə çəkir. Atmosfer getdikcə tündləşir, hava quruyur və dilsizləşir.
Tünd ağac elementləri və torpaqlı acılıq kompozisiyanın sonunu gətirir. Heç bir uzaqlaşma və ya fərahlatıcı həllolma baş vermir. Dərinin üzərində yalnız yanmış taxtanın, acı qatranların və quru tozun ağır, susqun xırtıltısı asılı qalır. Bu, təbii deyil, çox quru, uzaq və tamamilə dondurulmuş bir quruluşdur. Şəffafsız, toxunulmaz və kimsəsiz bir sükut asılı qalır.
