Şəkərli, dərhal yapışqanlaşan və oksigeni kəsən qalın bir pudra. Çəhrayı bibərin xırtıldayan tozu naringinin qısa, turş suyu ilə birləşsə də, dərhal peşməyin amansız dərəcədə isti, əriyən kütləsində boğulur. Bu fərahlıq deyil. Otaq sürətlə ağır, məxməri və çəhrayı bir qızdırma ilə dolur. Məkan daralır, hava toxunula biləcək qədər qatılaşır.
Qızılgül və qardeniyanın dolğun ləçəkləri şamdangülünün zəif otlu səsi ilə kəsişir. Çiçəklər təbii və axıcı deyil; onlar qızdırılmış karamelin və peşməyin içində bişərək rənglərini itirən kosmetik bir toza çevrilir. Bənövşənin quru, boz pudrası bu şəkərli kütləni dərinin üzərində sürtünməli və hərəkətsiz edir. Hər şey dərindən şirin, uzaq və dilsizdir.
Karamel, vanil və paçulinin torpaqlı alt tonu kompozisiyanı yerə möhürləyir. Səndəl ağacının hamar istiliyi bu pudralı buluda qarışır. Kompozisiya incəlmir, heç bir sərinlik sızmır. Zaman keçdikcə havada yalnız bişmiş şəkərin, isti karamelin və quru çiçək tozunun ağır, məxməri ağırlığı donub qalır. Və səs-küysüz qaranlığa təslim olur.
